Encyklopedia Rocka

Grał w zespołach:

Właściwie Samuel Roy Hagar. Amerykański wokalista, gitarzysta, kompozytor, autor tekstów. Najbardziej znany jest jako wieloletni wokalista Van Halen, sukcesy odnosił też jako artysta solowy, obecnie jest członkiem grupy Chickenfoot.

Jego pierwszym zespołem był The Fabulous Catillas. W 1968 przyłączył się do profesjonalnego zespołu Johnny Fortune Band, w późniejszym czasie udzielał się w wielu formacjach, aż w 1973 roku zadomowił się w kapeli Montrose, z którą nagrał dwa albumy (Montrose, Paper Money). Ich producentem był Ted Templeman. Zespół opuścił w 1975 roku, na skutek konfliktu z liderem grupy. Rozpoczął więc udaną karierę solową. Współpracując z rożnymi muzykami, jak gitarzyści: David Lewark (1977 r.), Gary Pihl (1977-1984 r.), basista Billy Church, perkusiści: Scott Matthews, Denny Carmassi, Chuck Ruff, David Lauser czy klawiszowcy: Alan Fitzgerald, Geoff Workman i Jesse Harms wydał płyty: Nine On A Ten Scale (1976 r.), Sammy Hagar (1977 r.), Musical Chairs (1977 r.), All Night Long (koncertowa, 1978 r.), Street Machine (1979 r.), Danger Zone (1980 r.), Standing Hampton (1981 r.), Three Lock Box (1982 r.) i VOA (1984 r.). Trzy ostatnie okazały się szczególnie udane i zawierały duże przeboje jak I'll Fall in Love Again, Your Love Is Driving Me Crazy, Two Sides of Love, I Can't Drive 55 czy też piosenkę Heavy Metal, która znalazła się na ścieżce dźwiękowej w animowanym filmie o tym samym tytule. Produkcją Standing Hampton i Three Lock Box zajął się Keith Olsen, a VOA nagrane zostało we współpracy z Tedem Templemanem. Za sprawą charakterystycznego stroju Hagar zyskał sobie w tamtym czasie przydomek "The Red Rocker". W 1984 roku Sammy Hagar nagrał album Through The Fire z formacją Hagar Schon Aaronson Schrieve (czyli HSAS). W projekcie brał udział także gitarzysta Sciorsci, dzieło wyprodukował duet Hagar/Schon. Płyta osiągnęła umiarkowany sukces, w późniejszym czasie Schon wrócił do Journey, a Hagar zajął się nagraniami do VOA.

W 1985 roku Sammy Hagar dołączył do Van Halen, z którymi odniósł największe sukcesy - wystarczy wspomnieć, że płyty zespołu z tego okresu 5150 (1986 r.), OU812 (1988 r.), For Unlawful Carnal Knowledge (1991 r.) i Balance (1995 r.) stały się multiplatynowymi, a każda z nich docierała do pierwszego miejsca na amerykańskiej liście. Przeboje Why Can't This Be Love, Best of Both Worlds, Dreams, When It's Love, Top of the World, Right Now, Poundcake czy Can't Stop Lovin' You podbiły świat. Z Van Halen Hagar nagrał jeszcze płytę koncertową Live: Right Here, Right Now oraz wydał składankę Best Of Volume 1 - na tej ostatniej zespół powrócił do współpracy z Davidem Lee Rothem, co poskutkowało napięciami w grupie i odejściem Hagara.

Jeszcze na początku współpracy z Van Halen Hagar nagrał solową płytę I Never Said Goodbye. Hagar gra na niej na gitarze i śpiewa, na basie pojawia się Eddie Van Halen, na klawiszach Jesse Harms a na perkusji David Lauser. Na płycie m.in. znalazł się przebój Give to Live, a album sprzedał się nieźle - zyskując status złotej płyty w USA. W 1994 roku Sammy Hagar wydał składankę Unboxed promowaną przez nowe utwory High Hopes i Buying my Way into Heaven.

Po odejściu z Van Halen, Sammy Hagar kontynuował swoją dobrą passę. W 1997 roku pojawiła się w sklepach jego kolejna solowa płyta Marching To Mars, która osiągnęła 18 miejsce w USA. W nagraniach wzięli udział m.in. Slash i Matt Sorum z Guns N'Roses (poza tym, przede wszystkim basista Jonathan Pierce, perkusista Denny Cramassi i klawiszowiec Jesse Harms). Ogromną popularność w rockowych amerykańskich stacjach radiowych zyskały takie przeboje jak tytułowy Marching to Mars, Little White Lie i Both Sides Now.

W 1999 zespół skupiony wokół Hagara przybrał nazwę The Waboritas, a w jego skład wchodzili: Vic Johnson na gitarze, Mona Gnader na basie, David Lauser na perkusji i Jesse Harms na instrumentach kl

Data ostatniej modyfikacji: 01-01-2012 r.

Sammy Hagar

Monterey, USA

* 13-10-1947