Encyklopedia Rocka

Grał w zespołach:

Właściwie: Robert John Daisley. Australijski basista, kompozytor i autor tekstów. Przez wiele lat członek zespołu Ozzy'ego Osbourne'a i współautor znaczącej części jego repertuaru, przez długi okres kariery związany był także z zespołem Gary'ego Moore'a, był także członkiem między innymi Uriah Heep, Rainbow i Black Sabbath.

Zaczął grać na gitarze w wieku trzynastu lat, a po bas sięgnął rok później. Wspólnie z kolegą Dennisem Wilsonem stworzył wkrótce grupę Mecca, z którą wylansował utwór Black Sally. Po zmianie nazwy na Kahvas Jute zespół wydał album Wide Open (1970 r.). Daisley, zdając sobie jednak sprawę, że Australia leży na uboczu rockowego świata, postanowił przenieść się do Anglii. Tam pracował w restauracji, próbując znaleźć pracę w którymś z lokalnych zespołów. W końcu trafił do bluesowego Chicken Shack, z którymi zarejestrował album Unlucky Boy (1972 r.), a następnie do grupy Mungo Jerry'ego, gdzie wziął udział w nagrywaniu Long Legged Woman Dressed In Black (1974 r.).

Kolejnym przystankiem kariery był zespół gitarzysty i wokalisty z Chicken Shack Stan Webb Band, z którego przeszedł do Widowmaker (albumy: Widowmaker (1976 r.) i Too Late To Cry (1977 r.)). Stamtąd trafił do Rainbow Ritchiego Blackmore'a. Z zespołem tym zarejestrował płytę Long Live Rock'n'Roll (1978 r.) i ruszył w trasę koncertową, która została udokumentowana albumem Finyl Vinyl (1978 r.). W 1979 roku niezadowolony z rozwoju zespołu, Ritchie Blackmore rozwiązuje jednak dotychczasowy skład Rainbow i dziękuje Daisleyowi za współprace.

Wtedy trafiła mu się posada w nowopowstającym zespole Ozzy'ego Osbourne'a, do którego zarekomendował go David Ardena - syn menedżera Ozzy'ego. Początkowo współpraca układała się doskonale - grupa nagrała dwa znakomite albumy Blizzard Of Ozz (1980 r.) i Diary Of A Madman (1981 r.) - jednakże wkrótce doszło do konfliktu na tle finansowym między Ozzym i menedżmentem grupy, a Daisleyem i zaprzyjaźnionym z nim perkusistą formacji - Lee Kerslake'm, w wyniku którego obaj muzycy zostali usunięci z zespołu. Spór między Osbournem (w który mocno włączona była jego późniejsza żona Sharon), a muzykami trwał jeszcze przez wiele lat. Doszło nawet do tego, że na reedycjach dwóch wspomnianych albumów z 2002 roku usunięto ścieżki nagrane przez Daisleya i Kerslake'a, zastępując je nagranymi na nowo przez ówczesną sekcję rytmiczną Ozzy'ego - Roberta Trujillo i Mike'a Bordina. Do tego w książeczce Diary Of A Madman na zdjęciach zespołu widnieją inni muzycy - Rudy Sarzo i Tommy Aldridge. Daisley wrócił jednak do zespołu Osbourne'a i zagrał na kolejnej płycie studyjnej - Bark At The Moon (1983 r.) i trasie koncertowej ją promującej. Mimo, że po jej zakończeniu opuścił grupę, napisał także większość tekstów na album The Ultimate Sin (1986 r.) i powrócił do niej pod koniec 1987 roku, aby wziąć udział w sesji nagraniowej No Rest For The Wicked (1988 r.), gdzie współtworzył muzykę i napisał sporo tekstów. Jednakże i tym razem Osbourne nie znalazł uznania dla jego pracy i w książeczce oglądaliśmy zespół Osbourne'a z Geezerem Butlerem w roli basisty, który zastąpił Daisleya na trasie koncertowej. Przy okazji kolejnego albumu - No More Tears (1991 r.) historia się powtórzyła - Daisley wziął udział w sesji nagraniowej (tym razem bez większego wkładu kompozytorskiego), ale na zdjęciach promujących album i w książeczce widnieje Mike Inez. Ostatni akt współpracy Daisleya z Osbournem to praca nad nowymi kompozycjami w 1994 roku wspólnie ze Stevem Vai, jednakże bez efektu płytowego. Daisley do dziś pozostaje w konflikcie z Ozzym, w wielu wywiadach ze zgorzknieniem podkreślając jak duży był jego wkład w muzykę zespołu Ozzy'ego i jak bardzo nie fair został on potraktowany.

Dużo przyjemniej szła Daisleyowi praca z Garym Moorem, która rozpoczęła się albumem Victims of the Future (1984 r.) i trwała przez kolejnych osiem lat, w czasie których Daisley zagrał na ośmiu płytach gitarzysty. Po latach wziął także udział w nagrywaniu płyty Power Of The Blues (2004 r.).

Ponadto, Daisley był w latach 1981–1983 członkiem Uriah Heep (gdzie grał również Lee Kerslake) i ma na swoim koncie z tą grupą dwa albumy: Abominog (1982 r.) i Head First (1983 r.). Wziął także udział w nagrywaniu albumu The Eternal Idol (1987 r.) zespołu Black Sabbath. Miał wówczas propozycję dołączenia do tego zespołu na stałe, ale ze względu na zobowiązania kontraktowe z zespołem Gary'ego Moore'a odmówił.

Zagrał także między innymi: na solowych płycie Billa Warda - Ward One: Along The Way (1990 r.), Carmine'a Appice'a (Guitar Zeus, 1995 r.) i Jeffa Watsona (Lone Ranger, 1992 r.), z którym potem stworzył grupę Mothers Army, do której dołączyli Carmine Appice i Joe Lynn Turner. Z zespołem tym zarejestrował trzy albumy: Mother's Army (1993 r.), Planet Earth (1997 r.) i Fire On The Moon (1998 r.). A z Watsonem współpracował jeszcze przy okazji płyty Around The Sun (1993 r.). Ponadto ma na swoim koncie także współpracę z zespołem Takara.

W 1997 wrócił i na stałe zamieszkał w Australii, gdzie ponownie nawiązał kontakty z Timem Gazem, gitarzystą Kahvas Jute. Daisley dołączył do jego bluesowej kapeli The Blues Doctors, początkowo na kilka koncertów, później już na stałe, zmieniając szyld zespołu na The Hoochie Coochie Men (pochodzący z tytułu bluesowego standardu Williego Dixona). W grupie tej gra do dzisiaj, a wiedzie się jej szczególnie dobrze odkąd nawiązania współpracy z Jonem Lordem znanego z Deep Purple.

Od 2004 roku działa także w Living Loud, w którym grają także między innymi Lee Kerslake i Steve Morse.

Polecane płyty:

Data ostatniej modyfikacji: 01-01-2012 r.

Bob Daisley

Sydney, Australia

* 13-02-1950