Encyklopedia Rocka

7 / 10

Maciej Wilmiński

Live Insurrection odsłona druga. To bowiem dwupłytowy dokument z trasy promującej Crucible, występ z czerwca 2003 roku z Aneheim, wydany jednak dopiero siedem lat po jego nagraniu. Zespół Halforda prezentuje się tu w zmienionym składzie z Royem Z na gitarze i Mike'm Davisem na basie. Różnice słychać przede wszystkim w znacznie większym ciężarze i mocy, mniej tu lekkości, melodyjności znanej z Live Insurrection, inna jest też produkcja. Wyraźnie moc i ciężar Crucible został przeniesiony na koncert. Trochę słabsza też forma wokalna Halforda (Painkiller, zresztą wystarczy porównać Resurrection z wersją z Live Insurrection).

Muzyki mamy ponad półtorej godziny. Ponad półtorej godziny naprawdę ostrego, intensywnego czadu, bez chwili wytchnienia.
Obok numerów z dwóch pierwszych płyt, Halford znów sięgnął do prehistorii, dzięki czemu mamy szansę usłyszeć Never Satisfied z Rocka Rolli czy White Heat, Red Hot ze Stained Class. Drugi krążek wypełniają z kolei same numery Judas Priest (w sumie jest ich tu aż jedenaście) oraz cztery utwory z Crucible wykonane w Japonii. Panowie gitarzyści momentami jednak trochę przesadzili z ciężarem, przez co niektóre kompozycje z repertuaru Judas Priest sporo tracą (White Heat, Red Hot, Breaking the Law, Never Satisfied, Diamonds and Rust) - gdzieś znika ich melodyjność, a dominuje ołowiany ciężar. Choć trzeba przyznać takie podejście gdzieniegdzie (Rapid Fire) się sprawdziło. Niemniej jednak przez takie właśnie brzmienie i zestaw utworów całość jest dość jednostajna i momentami męcząca, mimo że zespół jest naprawdę w dobrej formie.

W efekcie - słucha się tego dosyć ciężko, choć zestaw i wykonanie bardzo dobre. Zdecydowanie wolę jednak Live Insurrection.

Data dodania: 01-01-2012 r.

Live In Anaheim - Original Soundtrack

Halford

Data wydania: 2010

Wytwórnia: Metal God Entertainment

Typ: Album koncertowy

Producent: Roy Z

Gatunki: