Encyklopedia Rocka

6 / 10

Marcin Budyn

O dziwo druga solowa płyta Jona Bon Jovi brzmi bardziej brytyjsko niż amerykańsko, ale w sumie nic dziwnego - w latach 90. to na wyspach Bon Jovi osiągał lepsze wyniki na listach przebojów. Rożnica między muzyką Jona Bon Jovi, a jego macierzystej kapeli jest bardzo wyraźna - nie ma takiego rozmachu, nie ma tak wygładzonej produkcji, a sam Jon śpiewa często niskim głosem. Poza tym, tu i ówdzie pojawia się nieco elektroniki (perkusyjne "loopy").

Na listach przebojów popularność przyniosły tej płycie cztery pierwsze utwory. Queen of New Orleans ma fajny, nieco zabrudzony gitarowy riff, Janie, Don't Take Your Love To Town bardzo nośną melodię, Midnight in Chelsea wieczorowy klimat, Ugly skoczny gitarowy motyw przewodni. Są to przyjemne, radiowe przeboje, które mogą się podobać, aczkolwiek w pierwszym i trzecim mocno irytują dośpiewki typu "sialala".

Choć to pierwsza część płyty promowała album, najciekawsze rzeczy mamy w części drugiej. Intryguje tajemniczy, hipnotyczny It's Just Me, fajnie buja utwór tytułowy, jest też bardzo uroczysta, akustyczna ballada Cold Hard Heart. Najlepsze wrażenie jednak robi pełen dramaturgii, bardzo rockowy August 7, 4:15 z którego po prostu czuć autentyczne emocje (tekst odnosi się do śmierci córki menedżera grupy, które to wydarzenie było ogromnym wstrząsem dla Jona). Co prawda słychać tu pewne podobieństwo do kompozycji Rockin' in a Free World Neila Younga (wykonywaną zresztą także przez Bon Jovi), ale bynajmniej nie obniża to wartości tego utworu.

Destination Anywhere na tle pozostałej twórczości Jona Bon Joviego (także w zespole) wyraźnie wyróżnia się odmiennością i z pewnością jest ciekawą alternatywą dla fanów artysty. A są i tacy odbiorcy, dla których ten album jest jedyną interesującą pozycją w jego dorobku.

Data dodania: 11-02-2012 r.

Destination Anywhere

Jon Bon Jovi

Data wydania: 1997

Wytwórnia: Mercury

Typ: Album studyjny

Producent: Dave Stewart, Steve Lironi, Jon Bon Jovi, Desmond Child, Eric Bazilian

Gatunki:

  • rock