Encyklopedia Rocka

Fundamenty pod zespół powstały w 1969 roku kiedy to Steven Tyler (właściwie Steven Victor Tallarico, ur. 1948), wokalista, grający też na perkusji, mający na koncie występy w kilku lokalnych zespołach (m. in. The Vic Tallarico Orchestra, czy The Strangeurs przemianowani na Chain Reaction) spotkał muzyków Jam Band, wśród których byli gitarzysta Joe Perry (ur. 1950) i basista Tom Hamilton (ur. 1951). W roku 1970 Perry i Hamilton przenieśli się do Bostonu, gdzie w październiku powtórnie spotkali się ze Stevenem. Razem z perkusistą Joey Kramerem (ur 1950) i przyjacielem Stevena z dzieciństwa Rayem Tabano (ur. 1946) stworzyli kwintet, który przyjął nazwę Aerosmith, zaproponowaną przez Kramera. Niedługo potem jednak, Tabano został zastąpiony przez Brada Whitforda (ur. 1952) - w ten sposób powstał klasyczny skład zespołu, który pozostał niezmienny do dziś (mimo chwilowego "okresu przejściowego") co jest pewnego rodzaju fenomenem, jeśli popatrzeć na liczne roszady w składzie innych gwiazd rocka.

Na kontrakt płytowy zespół nie czekał długo - w 1972 udało się zyskać zainteresowanie wytwórni Columbia Records i w październiku nagrano materiał na płytę, która ukazała się zaraz na początku 1973. Zatytułowano ją po prostu Aerosmith. Singiel z niej - Dream On trafił do pierwszej setki na liście "Billboard Hot 100", po latach stając się klasyką rocka. Płyta nie sprzedała się jednak wówczas zbyt rewelacyjnie, doceniono ją zaś trzy lata później, kiedy Aerosmith stało się niekwestionowaną gwiazdą amerykańskiej sceny (doszła wówczas do 21 miejsca na amerykańskiej liście, a w latach 80-tych zyskała status podwójnej platynowej płyty). Na razie jednak Aerosmith zadowolili się skromnymi wynikami, pozyskali do współpracy producenta Jacka Douglasa i nagrali w 1974 roku drugi album Get You Wings. O ile na pierwszej płycie jest bardzo blues-rockowo (z naciskiem na cząstkę "blues") o tyle druga płyta już śmielej uderza w hardrockowe tony. Ewolucja w stronę tego ostatniego jest już ewidentnie widoczna na trzecim albumie, wydanym w 1975 roku Toys In The Attic. Płyta stała się bestsellerem w Stanach Zjednoczonych i uczyniła z Aerosmith gwiazdę amerykańskiej sceny rockowej. Szybko zyskała status złotej płyty w USA (obecnie to już ośmiokrotna platyna!) i w Kanadzie. Singiel Sweet Emotion dotarł do pierwszej czterdziestki amerykańskiej listy, a wydany powtórnie rok później singiel Dream On dotarł tym razem do 6 miejsca. Niestety, zespół nie przebił się w Europie - jedyny sukces komercyjny odnotowany został we Włoszech. Oprócz Sweet Emotion o sile Toys In The Attic stanowiły utwór tytułowy, Walk This Way czy ballada You See Me Crying. Będąc na fali wznoszącej zespół wydał w maju 1976 kolejny album Rocks (3 miejsce na liście) z takimi hitami jak Back in the Saddle, Last Child czy Nobody's Fault. Dwa pierwsze wydane zostały jako single i weszły do pierwszej czterdziestki amerykańskiego notowania. Album już w roku wydania stał się płytą platynową. Jak widać, popularność wśród fanów ciężkiego grania rosła sukcesywnie, podobnie jak sukces komercyjny.

Zespół znany był już nie tylko ze swojej muzycznej działalności - dużo mówiło się też o ekscesach grupy, w czym prym wiedli Tyler i Perry, zwani "The Toxic Twins", którzy nie stronili od alkoholu i narkotyków. Panowie tak się wyróżniali pod tym względem na tle reszty składu, że trio Hamilton, Kramer, Whitford (choć wcale święci nie byli) nazywane było czasem żartobliwie "Less Interesting Three". Na zabawie i imprezach upłynęła m.in. nowojorska sesja nagraniowa do kolejnej płyty Draw The Line, wydanej w grudniu 1977. Album otarł się o pierwszą dziesiątkę na liście Billboardu, jednakże muzycznie wyraźnie odstaje od poprzedników. Poza Kings And Queens i utworem tytułowym zespół nie zaprezentował nic specjalnego. Objawy stagnacji?

Marcin Budyn

Data ostatniej modyfikacji: 09-03-2013 r.

Aerosmith

Boston, USA

Aktualny skład:

Steven Tyler, Joe Perry, Tom Hamilton, Joey Kramer, Brad Whitford

    Lata działalności:

    1970 -