Encyklopedia Rocka

7 / 10

Karol Tyszkiewicz

Jeśliby zgodzić się z opinią, że o wielkości i klasie artysty świadczyć może twórczość z okresu dla niego trudnego i kryzysowego, zespół Red Hot Chili Peppers już przy okazji wydania trzeciej płyty należałoby uznać za wielki. Przebywająca w ciągłej trasie grupa przyjaciół coraz silniej uzależniona od narkotyków, borykająca się z narastającym wyczerpaniem fizycznym i psychicznym z pomocą nowego producenta Michaela Beinhorna stworzyła materiał utrzymany w stylistyce wypracowanej na poprzednich krążkach, a jednocześnie na tyle różny, że o nudzie nie ma mowy.

Brzmienie Papryczek wyraźnie ewoluuje, przechodząc z energicznego funku w kierunku bardziej rockowym. Choć oczywiście nie brak tu dźwięków czysto funkowych, eksplodujących w otwierającym album Fight Like A Brave czy Subterranean Homesick Blues, jednakże nie słychać już tak silnie akcentowanych jak poprzednio instrumentów dętych. Pewnemu zaostrzeniu ulega także brzmienie gitar, których przesterowanie odczuwalne jest choćby w Backwoods czy No Chump Love Sucker, a niektóre solowe partie gitary, jak w Special Secret Song Inside czy wstępie do Walkin On Down The Road, wybrzmiewają niczym zapożyczone z kanonów hard rocka bądź heavy metalu. Na dodatek w ostatnich sekundach Special Secret Song Inside Anthony wyśpiewuje końcówki fraz pojękując wzorem Stevena Tylera z Aerosmith, a zamykająca utwór gitara wybrzmiewa, powoli przechodząc w piskliwy jazgot.

Innym nowym elementem jest mocne zróżnicowanie tempa piosenek. Odnaleźć tu możemy pędzące z prędkością, z jaką Chili Peppers dotąd nie grali, Me and My Friends, czy nabierające stopniowo impetu Love Trilogy. W opozycji do kawałków szybkich pojawia się Behind The Sun, który to kawałek zdominowany przez delikatne i subtelne harmonie wokalne w ogóle wprowadza nową jakość w muzyce Papryczek. Anthony Kiedis odnajdując się coraz lepiej jako wokalista i czując się coraz pewniej, także pozwala sobie na więcej, zrywając z konsekwentnym rapowaniem w każdym utworze na rzecz częstszego wprowadzania linii melodycznych. Bez żadnych zmian pozostaje natomiast sekcja rytmiczna, której fundamentem jest niezawodny Flea.

The Uplift Mofo Party Plan była pierwszą płytą Red Hot Chili Peppers, która odniosła sukces komercyjny i być może paradoksalnie ukazując, że mimo problemów narkotykowych zespół jest w świetniej formie, uśpiła czujność przed nadchodzącą tragedią.

Data dodania: 01-01-2012 r.

The Uplift Mofo Party Plan

Red Hot Chili Peppers

Data wydania: 1987

Wytwórnia: EMI

Typ: Album studyjny

Producent: Michael Beinhorn

Gatunki: